Persoonlijke woorden van een zoon: She did it her way

My Way, Frank Sinatra, de eerste zin: ‘And now the end is near…’

Terminaal, de fase waarvan je weet dat die onvermijdelijk komt maar waar je nooit op zit te wachten. Althans, ik heb niet de indruk dat mijn moeder haast heeft.

En dan komt dat andere woord: palliatief. Haar zoveel mogelijk comfort bieden, er bij haar zijn wanneer het kan, haar laten drinken omdat ze dat zelf niet meer kan of gewoon zwijgend haar hand vasthouden.

Zo gaat het al drie weken, op en af. Of eigenlijk vooral af. En een heel enkele keer even ‘op’, dat wil zeggen één stap vooruit maar een dag later onvermijdelijk minstens twee achteruit.

Ze ligt al weken op bed. Slaapt eigenlijk alleen maar, al weet ze wel dat ik er ben, dan gaan tijdens die voortdurende zware ademhaling even de ogen open. Een apathische blik, emotieloos, starend naar het plafond. Soms probeert ze een glimlach op haar gezicht te toveren om vervolgens weer in slaap te vallen.

Bij hoge uitzondering, wanneer ze echt een minder slechte dag heeft - ik noem het geen goede dagen maar ‘minder slecht’, want zo is het gewoon - dan wordt ze met een takel uit bed gehaald en in haar rolstoel gezet.

Ik was afgelopen donderdag net terug van een rit naar België en ging op de terugweg naar Het Jagthuis. Wat een verrassing toen ik haar in die rolstoel aantrof, voor mij het moment om haar van de vierde verdieping mee te nemen naar de begane grond, daar staat een vleugel. En dan zet ik haar bij het klavier terwijl ik voor haar speel.

Natuurlijk zat ‘My Way’ ook weer in het geijkte repertoire, dat deed ik destijds ook voor mijn vader die ook in Het Jagthuis heeft gewoond. En terwijl ik bezig was met de laatste maten hoorde ik opeens met een heel zwak stemmetje naast me ‘I did it my way’. Het hoogtepunt van die middag. Het zwijgen doorbroken. Al bleef het bij dat ene zinnetje.

Sindsdien is ze niet meer uit bed geweest, uren zit ik erbij maar ze slaapt alleen maar. Hopelijk hoort ze de Spotify-lijst die ik via een JBL-speaker voor haar afspeel. Klassiek, rustig, geen zwaar Mahler en al helemaal geen requiems, zo ver is het nog niet. Bach, Mozart, Chopin en Fauré hebben zoveel anders moois geschreven. En anders Morricone en Barber wel.

Urenlang zit ik er, ondertussen werkend met mijn laptop op schoot. Dat krijgt ze lang niet altijd mee, ze weet nauwelijks wie ik ben al herkent ze me wel. Tenminste, een bekende dus. Maar dat ze mijn moeder is verwart haar, tja, Alzheimer. Je weet ook niet wat er in haar hoofd omgaat.

De verzorging in 't Jagthuis is fantastisch, deskundig en bovenal liefdevol. En met name dat laatste maakt indruk, proactief handelen, niet alleen vakkundig zoals het is geleerd maar vooral met gevoel. De meerwaarde. Niet alleen naar mijn moeder toe, ook ik ervaar de zorg wanneer ze me eten aanbieden en even komen voor een social talk. Als ik namen van medewerkers noem dan zou ik diegenen die ik niet noem tekortdoen. Uiteraard alle lof voor afdeling 4, maar ook die anderen in de wandelgang, de keuken, bij de koffieautomaat, de ‘vriendinnen’ van het activiteitenteam en de ‘meisjes’ bij de receptie. Oprecht getoonde belangstelling voor mijn moeder maar ook voor mij. Ik waardeer dat enorm. Alle lof voor ‘Team Jagthuis’!

Terug naar mijn moeder. Soms brabbelt ze, dan is ze in gesprek met haar vader, mijn opa die al drie jaar voor mijn geboorte is overleden, maar met hem communiceert ze zo nu en dan, onsamenhangend en nauwelijks te verstaan. Hele verhalen lijkt het, tussendoor wegvallend en weer slapend.

Nee, ik ga geen foto’s van nu plaatsen, ik wil niet dat men mijn moeder ziet nu ze niet meer de vrouw is die ze altijd was. Nu is ze kwetsbaar, fragiel en het is maar goed dat ze het allemaal niet meer beseft. Zo wil ze niet gezien worden en daarom hebben we afgesproken geen bezoek meer toe te laten, met uitzondering van familie en haar decennialange beste vriendin.

Ik plaats wel een foto zoals zij die haar hebben gekend zich haar zullen herinneren. Een charmante en lieve vrouw. Sociaal, empathisch met oog voor anderen.

Dát was mijn moeder: tot in de puntjes verzorgd.

She did it her way!

Innoforte dankt hem voor het delen van zijn persoonlijke woorden. Ook waarderen wij de mooie woorden die hij richt aan onze collega's van 't Jagthuis.